
To, co najbardziej zwraca uwagę w wyglądzie zimorodka to oczywiście jaskrawe błękitne ubarwienie skrzydeł, głowy i wierzchu ciała, gdzie wiech jest sporo jaśniejszy niż pozostały błękit. Dodatkowo jedną z charakterystycznych cech jest nieproporcjonalnie duża głowa i jeszcze większy czarny, prosty, ostro zakończony dziób. Piękny niebieski kolor dodatkowo kontrastuje z rudym brzuchem i białą plamą na podgardlu i policzku. Na głowie i skrzydłach często widać drobne jaśniejsze plamki, a krótki ogonek u taka w środku ma jaśniejszy pas błękitu ciągnący się aż od grzbietu.1
Zimorodek – łac. Alcedo atthis – ma czarne oczy i krótkie pomarańczowe nogi, u których stopy przystosowane są do mocnego obejmowania gałęzi. W sezonie lęgowym widoczne są u tego gatunku cechy dymorfizmu płciowego, pozwalające odróżnić samca od samicy. Samica zimorodka podczas lęgów ma dolną część dzioba zabarwioną na pomarańczowo, u samca dziób jest cały czarny przez cały rok.
Również osobniki młode da się odróżnić od dorosłych. Ptaki młode w odróżnieniu od dorosłych mają ciemne nogi.

Zimorodek zwyczajny (A. atthis atthis), bo na tym podgatunku skupia się ten artykuł, występuje w głównie w Europie, północnej Afryce i Azji. W Europie próżno go szukać jedynie w środkowej i północnej Skandynawii, a we wschodniej Europie występuje w okresie lęgowym. W Azji jego populacja koncentruje się na południu kontynentu, w Pakistanie, Indiach Tajlandii, Chinach. Przez cały rok można go również znaleźć w Japonii. Tereny bardziej na północ to raczej obszar, w którym zimorodek występuje tylko w sezonie lęgowym. Północna Afryka to za to teren występowania stałego tego ptaka oraz zimowisko dla ptaków migrujących do Europy.
W Polsce jest to nieliczny gatunek, ale występujący na całym obszarze z wyjątkiem terenów wysokogórskich.
Zimorodek potrzebuje dość specyficznego biotopu. Poluje tam, gdzie znajdzie czystą, przejrzystą wodę, w której będzie w stanie dostrzec pływające ryby. Może to być woda płynąca w rzekach, potokach, strumieniach, kanałach lub stojąca w zalewach, stawach, jeziorach, w zasadzie każda woda spełniająca wymienione wyżej kryteria. Jednak nad taką wodą powinny być również rozlokowane wygodne punkty obserwacyjne, z których ptak będzie prowadził obserwacje. Mogą to być nisko zawieszone gałęzie, martwe drewno wystające ponad taflę wody, elementy ludzkiej infrastruktury (np. barierki nad wodą), a nawet trzcina.
Siedlisko, w którym zimorodek występuje nie tylko podczas polowania, ale również wyprowadza lęgi, dodatkowo potrzebuje stromych skarp, najlepiej ulokowanych nad wodą. To w takich skarpach zimorodki kopią swoje nory, w których zakładają gniazda. Nad rzekami najczęściej są to skarpy utworzone przez meandrującą rzekę.

Zimorodek nie jest bardzo trudny do wykrycia w terenie. Jego jaskrawe ubarwienie dość znacząco ułatwia poszukiwania, podobnie jak znajomość jego zwyczajów łowieckich. Jeśli mamy w głowie jak powinien wyglądać biotop odpowiedni dla zimorodka to jego wypatrywanie może nieco utrudnić jedynie fakt, że ptaki te często siedzą dłuższy czas nieruchomo w jednym miejscu (właśnie podczas wypatrywania ofiary przy polowaniu).
Namierzenie zimorodka w terenie może ułatwić również znajomość jego charakterystycznego lotu i głosu jaki, wówczas wydaje. Ptaki te często lecą bardzo nisko nad wodą, lotem prostym i niezwykle szybkim. Podczas lotu wydają głos, którego możecie posłuchać poniżej.
Nagranie autorstwa Teet Sirotkin (Szwecja), pochodzące z portalu xeno-canto.org

Znajomość sposobu polowania zimorodka jest również bardzo przydatna dla fotografów. Większość zdjęć w tym artykule zrobiłem właśnie dzięki wiedzy i odpowiedniemu przygotowaniu. Po wykryciu zimorodka w ternie sprawdziłem, z których gałęzi najczęściej poluje i gdzie ogłusza swoje ofiary. To ważne, bo sam atak na rybę, ptak może przeprowadzić np. z trzciny, ale żeby ją zjeść musi ją najpierw ogłuszyć, uderzając rybą o twardą powierzchnię. Trzcina się do tego zupełnie nie nadaje, więc po udanym ataku z trzciny, ptak z ofiarą poleci w inne miejsce. Ewentualnie nad wodą, nad którą występuje zimorodek, można samemu postawić odpowiednią dla niego żerdź do polowania. Ptak ten chętnie sprawdza nowe miejscówki do polowania, więc jest duża szansa, że usiądzie dokładnie tam. gdzie to zaplanowaliśmy. Po takich przygotowaniach wystarczy tylko odpowiednio się ukryć, wycelować obiektyw i uzbroić się w cierpliwość.
Zimorodek stołuje się nad wodą, nic więc dziwnego, że zdecydowaną większość w jego jadłospisie stanowią ryby. Pomimo swojego wyspecjalizowania zimorodek nie gardzi też owadami wodnymi, kijankami, żabami czy nawet rakami.
Ptak ten nie bez powodu po angielsku nazywany jest królem rybaków (eng. kingfisher), jest on bardzo sprawnym łowcą, który opracował dwie skuteczne taktyki połowu. Pierwszą stosowaną częściej, ponieważ jest mniej wymagająca i zużywa mniej energii, jest wypatrywanie ofiary, siedząc na żerdzi (najczęściej jest to gałąź zwisająca nad wodą). Kiedy ptak dostrzeże rybę, w mgnieniu oka pikuje do wody i chwyta ofiarę dziobem. Drugą taktyką jest polowanie z lotu patrolowego, ptak po wypatrzeniu ryby zawisa w powietrzu na krótką chwilę i nurkuje w celu wyłowienia ofiary.
Po udanym polowaniu zimorodek odlatuje na gałąź (często tą, z której polował), żeby ogłuszyć swoją ofiarę przed zjedzeniem jej. Następnie połyka swój obiad zawsze skierowany głową do gardła.
Wbrew mylącej nazwie, zimorodki wcale nie rodzą się w zimie. Okres lęgowy tego gatunku trwa od kwietnia do lipca (czasami dłużej). Zaloty zimorodków inicjuje samiec, zapraszając nawoływaniem samice na swoje terytorium, którego poza okresem lęgowym agresywnie broni. Kiedy jakaś partnerka zareaguje na nawoływania samca, ten ją rytualnie karmi, a następnie dochodzi do kopulacji3.
Gniazdo, w którym samica składa od 2 do nawet 10 bielutkich jaj, znajduje się w norce, którą ptaki kopią najczęściej w skarpach nad wodą. Nora zazwyczaj ma ponad 60 centymetrów głębokości i kończy się komorą, w której ptaki wysiadują jaja. Za dnia zajmują się tym oba ptaki, w nocy jest to zadanie samicy. Ponieważ jaj często jest więcej, niż ptak może pokryć podczas wysiadywania, nie ze wszystkich wykluwają się pisklęta.
Młode zimorodki pozostają ukryte w bezpiecznej norze przez około 25 dni, gdzie są dokarmiane przez rodziców. Po tym czasie młode pokolenie zimorodków opuszcza gniazdo i próbuje swoich sił najpierw w lataniu, a następnie w samodzielnym polowaniu na ryby. Pierwsze dwa tygodnie życia, są dla zimorodków szczególnie trudne i niebezpieczne, często padają one podczas nauki polowania, topiąc się lub uderzając o zbyt płytkie dno.

Zimorodek zwyczajny jest gatunkiem objętym w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Na Czerwonej liście ptaków Polski gatunek został sklasyfikowany jako najmniejszej troski.4 Populacja zimorodka w naszym kraju szacowana jest na od 2500 do 6000 par. Według danych Biuletynu Monitoringu Przyrody nr 22 z 2021 roku trend populacji tego ptaka jest wzrostowy5.
Globalnie populację tego gatunku liczy się od 700 000 do 1 400 000 dorosłych osobników6. Głównym zagrożeniem dla liczebności zimorodka jest zanieczyszczenie wód, spadek zarybienia wód oraz regulacja zbiorników wodnych poprzez betonowanie brzegów i likwidowanie skarp, w których ptaki te kopią swoje nory.
